مطيعين قرار داده و از جمع آلودگان و عاصيان دور نگاه مىدارد . ذكر اگر محرك انسان به سوى واقعيت‌ها نباشد ، عين غفلت است و از غفلت جز معصيت نخيزد ! ! و به فرمودهء حضرت صادق عليه السلام : مَنْ كانَ ذاكِراً لِلّهِ عَلَى الْحَقيقَةِ فَهُوَ مُطيعٌ وَمَنْ كانَ غافِلًا عَنْهُ فَهُوَ عاصٍ . توضيح ذكر از زبان عارفان اهل دل ، آن عاشقانى كه در صراط مستقيم حق به دريافت واقعيت‌ها نايل شدند و محبوب حقيقى را بر ماسوا برگزيدند و تنها قبلهء آنان وجه جانان بود و تا زنده بودند ، دائم الذكر بودند ، به اين معنى كه قلب و جانشان تجلى گاه انوار حضرت يار بود و سراسر عمر را به مبارزه با هوس‌ها گذراندند و غير طاعت دوست از آنان ديده نشد ، مسائل مهمى را تحت عنوان ذكر بيان فرموده‌اند كه اين وجيزه گنجايش بازگو كردن تمام مطالب آنان و توضيحش را ندارد و تنها بايد به دورنمايى از گفتار آنان كه بر اساس آيات و روايات تنظيم شده اشاره رود ! در « المناقب » « 1 » ابن شهر آشوب آمده : بدان كه حق تعالى اهل حقيقت را به هيچ‌كار چندان نفرمود كه بر ذكر خود كه : [ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً ] « 2 » . اى اهل ايمان ! خدا را بسيار ياد كنيد . ذكر بسيار ، حضور و دوستى است ، كسى كه چيزى را دوست دارد ، همگى خود ، به دو دهد .

--> ( 1 ) - المناقب : 50 . ( 2 ) - احزاب ( 33 ) : 41 .